Toksoplazmoza występuje a całym świecie. Jednak duża liczba zarażonych nie oznacza wielu chorych. Głównie mamy do czynnienia z noscielami. Toksoplazmozą można zarazić się jedząc surowe albo niedogotowane mięso, w którym znajdują się cysty z bradyzoitami T. gondii. Ponadto ryzko choroby wystepuje w momenice zjadzenia czegoś, co miało kontakt z zanieczyszczonym kałem, moczem lub śliną zwierząt, majacych toksoplazmozę. Ponadto choroba przenoszona jest drogą kropelkową oraz przez transplantacje.

Chore koty wydalają oocysty. Zawrte są one w kale, nie giną w środowisku zewnętrznym, dlatego łatwo może dojść do zarażenia ssaków lub ptaków. Objawy zarażenia raczej się nie ujawniają. Zachorowanie na toksoplazmozę w przypadku szczurów ujawnia się zanikiem naturalnych rekacji samozachowyczych, czyli braku uczucia niebezpieczeństwa przed drapieżnikiami. Natomiast u ludzi toksoplazmoza prowadzi do gorączki, powiększenia węzłów chłonnych, występują objawy sugerujące grypę, dojść może też do zapalenia mózgu i opon mózgowych oraz kłopotów ze stawowami.

Toksoplazmoza dzieli się na kilka podrodzajów. W przypadku określonych objawów może być toksoplazmoza:

• objawowa,
• utajona.

Pod względem sposóbu zarażenia wystepuje toksoplazmoza:

• nabyta – spowodowana jest zjedzeniem surowego lub niedogotowanego mięsa, nieprzegotowanego mleka, brudnych owoców z ogrodu, które mogły dotykać chore zwierzęta,
• wrodzona – dotyczy wniknięcia pasożyta do płodu przez łożysko. Objawy choroby zalezne sa od trymestru ciazy, a zalicza sie do nich małogłowie badz wodogłowie, zapalenia siatkówki oraz naczyniówki. Często występuje także zwapnienia śródmózgowe. Dziecko może przyjść na świata ze znaczynm stopniem opóźnienie rozwoju umysłowego. Rzadziej dochodzi do hipotrofii, hepatomegalii czy agenezji gałki ocznej. Ryzyko komplikacji u kobiet w ciąży związanych z toksoplazmozą jest bardzo duże, dlatego konieczne jest wykonanie szergu badań wykluczających zakażenie lub weryfikujące stan zdrowia matki. Leczenie toksoplazmozy może odbywać się poprzez podawanie antybiotyków. Trwa nawet kilka lat. W przypadku zachrowania płodu, skutki toksoplazmozy są nieodwracalne. Pasożyt umiera po zamrożeniu lub gotowaniu około 20 minut w temperaturze powżej 60 stopni Celsjusza.

Artykuł Toksoplazmoza – choroba odzwierzęca pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Powstały defekt genu prowadzi do zaburzeń metabolizmu miedzi. Miedź gromadzi się od początku życia chorego i magazynuje się przede wszystkim w wątrobie, a także w mózgu, rogówkach oczu i nerkach. W rezultacie wszystkie te organy ulegają uszkodzeniu.

Objawami tego zaburzenia są:

• niewydolność wątroby (wodobrzusze, żółtaczka),
• objawy neurologiczne i psychiczne (drżenie rąk i ramion, zachwiania równowagi, zaburzenia mowy i połykania, ślinienie, napady padaczkowe, ruchy mimowolne, wybiórczy apetyt na potrawy, sztywność i kurcze mięśni).

Często choroba Wilsona mylona jest ze schizofrenią, głównie ze względu na związane z nią zaburzenia zachowania i osobowości pacjenta. Pierwsze objawy choroby Wilsona występują zwykle w wieku 5-40 lat. Bezpośrednim i charakterystycznym dla tego zaburzenia objawem jest pomarańczowo-brunatna obwódka widoczna w rogówce oka u pacjenta. Obwódka ta nazywana jest pierścieniem Kaysera-Fleischera.

Diagnostyka choroby Wilsona opiera się na badaniach laboratoryjnych (obniżony poziom miedzi oraz ceruloplazminy w surowicy krwi) i badaniu okulistycznym, podczas którego stwierdza się pierścień Kaysera-Fleischera. Można także zastosować badanie USG, które ukazuje powiększenie wątroby lub śledziony, a także tomografię komputerową i rezonans magnetyczny, obrazujące zmiany w mózgu chorego.

Chorobę Wilsona leczy się wyłącznie farmakologicznie. Choremu podaje się leki obniżające poziom miedzi w organizmie, zapobiegające ponownemu nagromadzeniu się miedzi, wspomagające jej wydalanie, a także zmniejszające wchłanianie jej w jelicie (penicylamina lub trietylenotetramina). Dodatkowo zaleca się również dietę ubogą w miedź (eliminacja z diety ryb, podrobów, czekolady, orzechów, grzybów). Pokarmy bogate w miedź pacjent może spożywać wyłącznie w połączeniu z białkami mleka. W przypadku zbyt późno postawionej diagnozy, a co za tym idzie – uszkodzenia wątroby, konieczny jest przeszczep wątroby.

Leczenie choroby Wilsona w większości przypadków przebiega pomyślnie i wszelkie objawy tego zaburzenia ustępują po podaniu leków. Osoba cierpiąca na tego rodzaju defekt genów musi pamiętać o leczeniu podtrzymującym, które należy prowadzić do końca życia. Opiera się ono w dużej mierze na przyjmowani cynku, hamującego wchłanianie miedzi w jelitach.

Artykuł Choroba Wilsona pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Zaburzenie metabolizmu kwasu moczowego można podzielić na dwa rodzaje:

• pierwotny,
• wtórny.

Dna pierwotna to najczęściej niewłaściwe wydalanie kwasu moczowego do nerek lub jego nadmierne produkowanie. Natomiast dna wtórna związana jest z nadprodukcją kwasu moczowego, będącego konsekwencją innych chorób, np. białaczki lub niedokrwistości hemolitycznej. Dna wtórna można wystąpić także po chemioterapii lub radioterapii stosowanej w trakcie leczenia nowotworu.

Głód, choroby nerek oraz kwasica ketonowa również mogą przyczynić się do pojawienia się tego zaburzenia. Dna moczanowa objawia się silnym bólem najczęściej jednego stawu. Atak stawu śródstopno-paliczkowego palucha medycznie nazywany jest podagrą. Ponadto występuje też chiragra (stawy ręki), gonagra (staw kolanowy) i omagra (staw barkowy).

Symptomy choroby pojawią się w godzinnych porannych lub po obfitym posiłku wraz z alkoholem. Częstotliwość ataków to zazwyczaj raz na trzy tygodnie. Konieczne jest zastosowanie odpowiedniej kuracji, by móc funkcjonować w pełni normalnie. Brak właściwej terapii możne doprowadzić do powstania guzków, ubytków kostnych i kamicy moczanowej.

Diagnostyka dny moczanowej opiera się na ustaleniu, czy w płynie stawowym znajdują się kryształki kwasu moczowego. Niezbędne jest także przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, by ustalić nawyki pacjenta. Choroba ta atakuje najczęściej mężczyzn w wieku powyżej 40 lat. Ma ona związek z niezdrowym stylem życia i chorobami cywilizacyjnymi. Osoby chore na dnę moczanową wyglądają zdrowo, są odżywione i dobrze zbudowane.

Leczenie artretyzmu przebiegać może na trzy sposoby:

1. W pierwszym likwidowana jest reakcja zapalna organizmu poprzez zastosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych.
2. Można także starać się obniżyć poziom kwasu moczowego we krwi za pomocą właściwej diety i leków moczopędnych. Z jadłospisu wyeliminowane zostają: mięso, rośliny strączkowe, alkohol.
3. Ostatnia metoda to usuwanie powstałych powikłań poprzez rehabilitację narządów ruchu, operację guzków i wzmocnienie nerek.

Artykuł Dna moczanowa, czyli artretyzm pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Najczęściej występuje ziarniniak grzybiasty. Komórki rakowe atakują układ chłonny, co grozi przerzutami do innych narządów. Ponadto upośledza mechanizmy obronne organizmu. Życie może uratować wykrycie chłoniaka we wczesnym stadium. Ten rodzaj choroby nowotworowej leczony jest przez dermatologów.

Przyczyny zachorowań na chłoniaki skóry nie są znane. Wpływ na to mogą mieć niektóre wirusy lub leki. Komórkami układu chłodnego są głównie limfocyty. Pełnią one funkcje odpornościową (typ B) lub rozwojową (typ T). Nowotwór upośledza oba rodzaje limfocytów, stąd ich podział. Ich nieprawidłowe działanie można dostrzec, dzięki zmianom na skórze.

Pierwsze objawy ziarniaka to rumienie. Rak przypominać może łuszczycę. Taka dolegliwość leczona w nieodpowiedni sposób może utrzymywać się nawet kilka lat. Następnie na skórze pojawiają się nacieki i guzy. W trzeciej fazie najczęściej pacjent ma już przeżuty, np. do wątroby lub płuc. Do objawów somatycznych zaliczyć można też:

• ogólne osłabienie,
• nagły spadek masy ciała,
• długotrwały stan podgorączkowy,
• swędzenie skóry,
• nadmierne pocenie się.

Wczesne wykrycie chłoniaka skóry daje duże szanse na przeżycie. Leczenie chłoniaka opiera się przede wszystkim na naświetlaniu oraz radioterapii. Efekty są zadowalające podczas walki z siatkowicą (dotyka głównie mężczyzn) i ziarniniakiem oraz chłoniakami typu B. W przypadku zespołu Sezary’ego, na który zapadają tylko osoby w podeszły wieku, większość chorych umiera.

Artykuł Chłoniak skóry pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Zrywy mięśniowe określane są mianem mioklonii. Powstają w różnych miejscach ludzkiego organizmu, np. w rdzeniu kręgowym, pieniu mózgowym i korze mózgu. Dolegliwość ta wiąże się z krótkimi kurczami pojedynczego mięśnia lub grupy mięśniowej. Określa się to również jako szarpnięcia mięśniowe. Odczuwalne są najczęściej w trakcie snu.

Mioklonie powstawać mogą również w wyniku nadmiernego wysiłku fizycznego. Wyróżnia się kilka rodzajów mioklonii. Pierwsze – patologiczne – związane są z różnymi chorobami. Leczone są objawowo z zastosowywaniem środków farmakologicznych. Mioklonie mogą pojawić się również jako powikłanie zakażenia wirusowego.

Kolejnym rodzajem są mioklonie rdzeniowe. Powstają one w unerwionych partiach mięśni przy rdzeniu kręgowym. Wywoływane są przez guzy, zapalenia lub urazy. Można je wyleczyć, stosując klonazepam.

Natomiast mioklonie hypnagogiczne dotyczą problemów ze snem. Powiązane są z momentem przejścia ze stanu czuwania do zapadnięcia w sen. Zaburzenie to nie jest poddawane leczeniu. Wynika z nadmiaru sytuacji stresowych i bezsenności.

Diagnostyka mioklonii jest dość trudna. Sam wywiad środowiskowy to zbyt mało, by lekarz mógł wydać konkretną opinię. Bardzo przydatne przy badaniach będą obserwacje bliskich oraz nagrania multimedialne. Mioklonie mogą powodować niektóre leki, np.

• penicyliny,
• określone antydepresanty,
• gabapentyna,
• środki przeciwpadaczkowe.

Wykluczenie i zbadanie wszystkich ewentualności pozwoli znaleźć rozwiązanie na uciążliwe zaburzenia.

Artykuł Mioklonie pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

W pierwszym półroczu bieżącego roku odra wywołała wiele niepokoju. Tym bardziej, że jednym z priorytetów WHO jest całkowite wyeliminowanie odry z życia społecznego do 2015 roku. Miałoby się to stać dzięki wzmożonej akcji szczepień.

Teraz wydaje się to jednak odległa perspektywa. Od początku 2011 roku do lipca w Europie Zachodniej odnotowano aż 26 tys. przypadków zachorowań na odrę. W rzeczywistości mogło być ich zdecydowanie więcej. Odra jest bowiem chorobą wysoce zaraźliwą.

Cechuje się:

• wysoką gorączką utrzymującą się ok. 5 dni,
• bólem gardła,
• nieżytem błony śluzowej nosa i spojówek,
• wysypką zaczynającą się od policzków czoła i okolic uszu, z czasem pokrywającą całe ciało.
• uporczywym, suchym kaszlem,
• biało-niebieskimi plamkami na wewnętrznej stronie policzków w okolicach dolnych zębów trzonowych.

Bez wątpienia to przypadłość, którą szybko należy skonsultować z lekarzem. W innym przypadku, nieleczona odra może prowadzić do innych chorób, niebezpiecznych dla zdrowia, a nawet życia.Komplikacje nie muszą pojawić się od razu. Kłopoty ze zdrowiem spowodowane źle przebytą odrą, mogą uaktywnic się nawet po kilku latach. Aby przebieg odry był jak najbardziej łagodny nalezy podawać choremu witaminę A.

Powikłania, do których może prowadzić odra to:

• zapalenie ucha,
• zapalenie spojówek,
• zapalenie krtani,
• zapalenie płuc,
• zapalenie mięśnia sercowego,
• w ekstremalnych przypadkach nawet zapalenie mózgu.

Odrę najczęściej przechodzi się w wieku dziecięcym. Sa na nią narażone głównie osoby do 30 roku życia, niewykluczone jest jednak zarażenie się w późniejszym wieku. Wirus uaktywnia się zazwyczaj wiosną.

Artykuł Odra w natarciu pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Klasyfikacji zapalenia płuc jest wiele, od bakteryjnych, przez wirusowe, aż po szpitalne. Jednakże w każdym pęcherzyki płucne, które wypełniono są powietrzem, na zdjęciu rentgenowskim mają naciek zapalny. Chorobę najczęściej wywołuje dwoinka. Ten drobnoustrój odpowiada za 70 procent zachorowań u osób nieprzebywających w szpitalu.

Ryzyko nabawienia się zapalenia płuc jest wyższe u niemowląt i osób po 65 roku życia. Również alkoholizm, niedożywienie oraz palenie papierosów mogą wpłynąć na możliwość zachorowania. Istnieje kilka czynników, które mogą przyczynić się do wstąpienia zapalenia płuc:

1. Po pierwsze dolegliwości immunologiczne jak cukrzyca lub zakażenie HIV.
2. Dalej wymienić należy uszkodzenie błon śluzowych i skóry, np. długotrwałe zapalenia oskrzeli.
3. Znacznie mogą mieć również inne choroby, m.in. układu oddechowego bądź nerek.

Typowe objawy zapalenia płuc to:

• osłabienie,
• bóle mięśni,
• ponad tygodniowa wysoka gorączka,
• dreszcze,
• kaszel,
• trudności z oddychaniem,
• ślady krwi w ślinie.

W trakcie badań lekarskich zauważany jest szmer oskrzelowy, a wyniki badań krwi wskazują podwyższone OB, CRP i leukocytozę oraz niekiedy niedokrwistość.

Leczenie zapalenia płuc opiera się na terapii antybiotykowej oraz dodatkowo podawane są środki przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, wykrztuśne i przeciwkaszlowe, których zadaniem jest wyeliminowanie kłopotliwych objawów.

Przy silnym zapaleniu płuc oraz powikłaniach niezbędna jest hospitalizacja. Dotyczy to zwłaszcza dzieci i osób starszych, dla których konsekwencje choroby mogą zagrażać życiu. W szpitalu rejestrowane są wszystkie wskaźniki chorego. Pacjent przyjmować musi dużo silniejsze leki. Leczenie trwa około trzech tygodni.

Artykuł Zapalenie płuc pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Można wymienić kilka rodzajów niedoczynności tarczycy:

• po pierwsze niedoczynność pierwotna, która występuje ze względu na uszkodzenie gruczołu tarczowego, zapalenie tarczycy, jej usunięcie, po przeprowadzeniu radioterapii lub przyjęciu zbyt dużej dawki jodu. Niedoczynność może być też chorobą wrodzoną,
• kolejny rodzaj to niedoczynność wtórna, wynikająca z niedoboru hormonu TSH. W klasyfikacji choroby znajduje się też niedoczynność trzeciorzędowa, w przypadku której brakuje tyreoliberyny (TRH). Zaburzenie mogą wywołać również guzy podwzgórza bądź urazy głowy.

Objawy niedoczynności tarczycy to najczęściej:

• wzrost wagi,
• chroniczne zmęczenie,
• ogólne osłabienie organizmu,
• uczucie senności,
• zaburzenia koncentracji i pamięci,
• stany depresyjne.

Zauważyć też można także wzmożone uczucie chłodu, częste zaparcia, obrzęki skórne i dolegliwości dermatologiczne, a ponadto łamliwość włosów, obniżenie tonu głosu i nieregularne miesiączki.

Diagnozowanie niedoczynności tarczycy odbywa się poprzez wykonanie badań na ilość hormonu tarczycy T3 (Trójjodotyronina). Sprawdzana jest też wartość TSH, poza tym można wykonać USG tarczycy. Leczenie jest konieczne, by nie dopuścić do powikłań hormonalnych. Odbywa się ono głównie farmakologicznie, a trwa dożywotnio. Nieleczona u endokrynologa niedoczynność tarczycy może prowadzić do wystąpienia groźnego dla życia guza mózgu.

Artykuł Niedoczynność tarczycy pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Przyczyną rwy kulszowej w głównej mierze jest dyskopatia kręgosłupa w określonym rejonie. Rzadziej do choroby prowadzą stany zapalne, cukrzyca lub nowotwór. Rwa kulszowa objawia się niespodziewanym bólem w rejonie lędźwi. Silne odczucie bólu, promieniuje w dolnej części ciała, od pośladka po stopy. Człowiek z tym schorzeniem czuje się osłabiony i zdrętwiały.

Najwygodniejszą pozycją jest wówczas leżenie. Rwa kulszowa powoduje także trudności w poruszaniu się, zwłaszcza w schylaniu. Mogą wystąpić także problemy z prostowaniem stopy i palców. Najbardziej uciążliwa jest dysfunkcja zwieraczy pęcherza moczowego oraz odbytu. Pacjent nie odczuwa potrzeby wypróżniana się. Silny ból kończyn w trakcie podnoszenia ich może występować w obu kierunkach. Objawy najczęściej ustępują same. Utrzymywać się mogą do 6 tygodni. Przyjmować w tym czasie należy środki przeciwbólowe oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne. Potrzebny jest również wypoczynek i rehabilitacja. W przypadku zbyt uciążliwych i długotrwałych objawów należy zwrócić się do neurologa w celu skierowania na operację.

Diagnozowanie rwy kulszowej należy zacząć od ustalenie miejsca bólu. Istotne jest także jego nasilenie i okres trwania. Po zebraniu wywiadu można będzie wykluczyć znacznie poważniejsze choroby jak nowotwór czy infekcje. Rwa kulszowa związana jest często z naciągnięciem mięśni lub dyskopatią. Nabawić się jej można podczas zwiększonej aktywności fizycznej. Lekarze sprawdzają odruchy kolanowe oraz oceniają poziom uszkodzenia korzeni nerwowych. Po wykonaniu zdjęć RTG lekarz może stwierdzić stopień zaawansowania choroby oraz ewentualne wystąpienie złamań lub przemieszczeń kości kręgosłupa. Jeszcze bardziej dokładne jest badanie tomografii komputerowej. Na przeszywający ból, powodowany właśnie przez rwę kulszową, skarży się coraz większa część społeczeństwa. Wiek, płeć oraz aktywność fizyczna nie są w tym wypadku decydujące. Lekarze zwracają uwagę na zbyt często chodzenie na wysokich obcasach oraz nagłe skoki wagi ciała.

Artykuł Rwa kulszowa pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Jest to choroba bardzo ciężka i wyniszczająca dla samego chorego, ale i dla bliskich. Charakteryzuje się przeplatanymi mieszanymi skrajnymi uczuciami, od depresji, czyli całkowitego spadku i utraty energii, do euforii, kiedy chorego przepełnia nadmiar energii.

Rozpoznanie choroby następuję w momencie wykrycia u pacjenta:

• szybko zmieniającego się nastroju (epizod afektywny mieszany, zmiana nastroju z dnia na dzień, bądź z godziny na godzinę),
• manii (drażliwy lub podwyższony nastrój, podatność na nagłą frustrację),
• hipomanii (słabsze objawy manii).

Jednak niestety często chory nie zgłasza się do lekarza lub jest postrzegany jako wariat lub osoba, która nie potrafi się dostosować.

Z racji dwubiegunowości, przebieg podzielić można na dwie fazy:

1. Faza maniakalna

Jej objawy przypominają objawy spowodowane silnym środkiem psychoaktywnym jak np. amfetamina. Zalicza się do nich nadaktywność, bezsenność, nieumiejętność skupienia myśli, gadatliwość, przechwalanie się i nadmierna wiara w swoje umiejętności. Chory na ogól nie liczy się z pieniędzmi, jest bardzo towarzyski, posiada słomiany zapał, a radość potrafi w jednej chwili przemienić w gniew czy agresję. Często pojawiają się u niego urojenia prześladowcze.

Faza maniakalna może objawić się po kilku latach od fazy depresyjnej, a nieleczona może trwać do 4 miesięcy.

2. Faza depresyjna

Chory przestaje odczuwać przyjemność, świat wydaje się dla niego szary i ponury. Staje się otępiały, traci wszelkie zainteresowanie, nie potrafi się skupić czy wyjść z inicjatywą. Nie potrafi znaleźć dla siebie miejsca, często płacze, skarży się na bóle i brak apetytu, czasem popada w stan katatonii. Jest to faza, kiedy chory miewa silne i częste myśli samobójcze, i nie zależy tego lekceważyć. Przebieg fazy depresyjnej w ChAD jest dużo bardziej cięższy niż przy depresji. Zwykle w/w faza pojawia się jako pierwsza i nieleczona trwa około pół roku.

Możliwe jest też wystąpienie hypomanii, czyli łagodniejszego stanu fazy maniakalnej.

Jak leczyć psychozę depresyjno – maniakalną?

Leczenie ChAD trwa całe życie. Zwykle pacjent przechodzi leczenie lekami zwanymi stabilizatorami nastroju. Poprawę nastroju chorego zauważyć można już po kilku tygodniach zażywania takiego stabilizatora. Działanie leku może mieć też niestety skutki uboczne, jak tycie czy wypadanie włosów. Warto również zaznaczyć, że leki te należy brać regularnie, aby przynosiły efekty.

Do jednych z najskuteczniejszych i najczęstych form leczenia należy leczenie litem (węglan litu jako lek normotymiczny), który jest pierwszy lekiem zastosowanym do leczenia choroby psychicznej. Stosuje się również leki przecidpadaczkowe (karbamazepina i kwas walproinowy), przeciwpsychotyczne (w początkowym stadium choroby), benzodiazepiny (które tłumią podniecenie).

Oprócz metod farmakologicznych stosuje się również terapię elektrowstrząsową, po której u 80% chorych zauważa się poprawę nastroju.

Chory na psychozę depresyjno-maniakalną w ciągu swego życia przechodzi kilka faz choroby. Około 15% z nich popełnia samobójstwo, jednak pozostała część, lecząc się regularnie, jest w stanie żyć normalnie w społeczeństwie.

Artykuł Choroba depresyjno-maniakalna pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.