Opracowanie to określa zapotrzebowanie budynku lub lokalu na energię niezbędną do jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Dokument pokazuje, ile energii potrzeba na ogrzewanie, wentylację, przygotowanie ciepłej wody użytkowej, a w przypadku budynków niemieszkalnych również na chłodzenie i oświetlenie. W praktyce świadectwo pozwala ocenić, jakie będą koszty eksploatacyjne związane z utrzymaniem nieruchomości.

Kto i kiedy musi posiadać świadectwo?

Obowiązek przygotowania świadectwa charakterystyki energetycznej dotyczy właściciela lub zarządcy budynku lub lokalu, który zamierza go sprzedać lub wynająć. Świadectwo należy przekazać nabywcy przy zawarciu umowy sprzedaży oraz udostępnić najemcy przy podpisywaniu umowy najmu. Brak świadectwa może skutkować sankcjami finansowymi.

Nie ma obowiązku sporządzania świadectwa dla budynków o powierzchni użytkowej poniżej 50 metrów kwadratowych, które są wolnostojące, ani dla obiektów zabytkowych czy użytkowanych krócej niż 4 miesiące w roku.

Jak zdobyć świadectwo charakterystyki energetycznej?

Dokument sporządza osoba wpisana do centralnego rejestru charakterystyki energetycznej budynków. Uprawniony specjalista dokonuje analizy na podstawie dokumentacji technicznej, projektu budowlanego, danych dotyczących przegród zewnętrznych, systemu ogrzewania, wentylacji oraz źródeł energii. W przypadku starszych budynków konieczna bywa wizja lokalna oraz inwentaryzacja techniczna.

Koszt sporządzenia świadectwa zależy od rodzaju nieruchomości, jej powierzchni wyrażonej w metrach kwadratowych oraz stopnia skomplikowania bryły budynku. Dokument jest ważny przez 10 lat, o ile w międzyczasie nie zostaną przeprowadzone modernizacje wpływające na charakterystykę energetyczną, np. wymiana źródła ciepła czy docieplenie ścian.

Jakie informacje zawiera świadectwo?

W dokumencie znajdziemy wskaźnik zapotrzebowania na energię użytkową, końcową oraz pierwotną. Kluczowy jest wskaźnik EP, który pokazuje roczne zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną wyrażone w kilowatogodzinach na metr kwadratowy na rok. Im niższa jego wartość, tym budynek jest bardziej energooszczędny.

Świadectwo zawiera również informacje o emisji dwutlenku węgla oraz udziale odnawialnych źródeł energii w bilansie energetycznym.

Dlaczego świadectwo ma znaczenie rynkowe?

Coraz więcej kupujących i najemców analizuje nie tylko cenę za metr kwadratowy, ale również przyszłe koszty eksploatacyjne. Nieruchomości o lepszych parametrach energetycznych są postrzegane jako tańsze w utrzymaniu i bardziej przyjazne środowisku. W praktyce może to wpływać na tempo sprzedaży oraz poziom negocjacji ceny.

Dla sprzedającego i wynajmującego świadectwo charakterystyki energetycznej to nie tylko obowiązek ustawowy, lecz także narzędzie budujące wiarygodność oferty. W dobie rosnących kosztów energii oraz zaostrzających się norm efektywności energetycznej dokument ten staje się jednym z istotnych elementów profesjonalnego przygotowania nieruchomości do transakcji.

Artykuł Świadectwo charakterystyki energetycznej – kompendium wiedzy dla sprzedającego i wynajmującego pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Niedoubezpieczenie, czyli ochrona tylko na papierze

O niedoubezpieczeniu mówi się wtedy, gdy suma ubezpieczenia wpisana w polisie jest niższa niż rzeczywista wartość nieruchomości lub koszt jej odbudowy. W takiej sytuacji nawet poważna szkoda nie oznacza pełnej rekompensaty, bo ubezpieczyciel odpowiada tylko do wysokości zadeklarowanej kwoty. Jeżeli dom lub mieszkanie są warte więcej, różnicę trzeba pokryć z własnej kieszeni.

Eksperci zwracają uwagę, że problem ten narasta szczególnie w ostatnich latach. Ceny nieruchomości, zwłaszcza w dużych miastach, wzrosły bardzo dynamicznie, podczas gdy wiele polis było odnawianych automatycznie bez aktualizacji sumy ubezpieczenia. W efekcie właściciele żyją w przekonaniu, że są dobrze zabezpieczeni, choć w rzeczywistości ich ochrona nie nadąża za realiami rynkowymi.

Ukryte ryzyka i błędne założenia klientów

Jednym z częstszych błędów jest przekonanie, że standardowa polisa mieszkaniowa obejmuje wszystkie istotne zagrożenia. Tymczasem niektóre ryzyka, takie jak powódź, bardzo często wymagają wykupienia dodatkowej ochrony. Co więcej, nie zaczyna ona działać od razu. Ubezpieczyciele stosują karencję, która może wynosić nawet 30 dni od zawarcia umowy.

To oznacza, że próba ubezpieczenia się na ostatnią chwilę, na przykład w reakcji na komunikaty o nadchodzących podtopieniach, zwykle nie przynosi oczekiwanego efektu. Właśnie dlatego tak ważne jest świadome i wcześniejsze planowanie ochrony, zwłaszcza w przypadku nieruchomości położonych na terenach zagrożonych powodzią.

Problem niedoubezpieczenia dotyczy także ruchomości domowych. Wyposażenie mieszkania często traktowane jest drugoplanowo, mimo że to ono najczęściej ulega zniszczeniu lub kradzieży. Suma ubezpieczenia ruchomości bywa ustalana wiele lat temu i nie uwzględnia późniejszych zakupów, takich jak drogi sprzęt elektroniczny czy wyposażenie wnętrz.

Jak ograniczyć ryzyko niedoubezpieczenia?

Należy podkreślić, że podstawowym krokiem jest regularne sprawdzanie, czy suma ubezpieczenia odpowiada aktualnej wartości nieruchomości oraz jej wyposażenia. Warto pamiętać, że chodzi nie tylko o cenę rynkową, ale także o realne koszty odbudowy bądź też odtworzenia majątku po szkodzie. Aktualizacja polisy przy każdym odnowieniu umowy pozwala uniknąć sytuacji, w której ochrona staje się niewystarczająca.

Istotne jest również dokładne zapoznanie się z zakresem ubezpieczenia i wyłączeniami odpowiedzialności. Świadomość tego, które ryzyka wymagają dodatkowych klauzul, daje realną kontrolę nad poziomem zabezpieczenia. Niedoubezpieczenie nie jest problemem teoretycznym, ale realnym zagrożeniem finansowym, które ujawnia się w najmniej odpowiednim momencie. Dobrze dobrana i aktualna polisa to jeden z najprostszych sposobów, by tego ryzyka uniknąć.

Artykuł Czym jest tzw. niedoubezpieczenie i z jakim ryzykiem się wiąże? pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Terminy obowiązywania nowych regulacji

Nowe przepisy obowiązują różne typy budynków w określonych terminach. Dla nowo wybudowanych obiektów mieszkalnych obowiązek montażu czujników wszedł w życie już 23 grudnia 2024 roku. Budynki mieszkalne użytkowane przed tą datą mają czas na dostosowanie się do wymogów do 1 stycznia 2030 roku. W przypadku hoteli obowiązek ten musi być spełniony najpóźniej do 30 czerwca 2026 roku. Taki rozkład czasowy ma ułatwić właścicielom i zarządcom budynków wdrożenie nowych regulacji.

W rozporządzeniu określono również, w jakich miejscach czujniki muszą być zamontowane. Każde mieszkanie musi być wyposażone przynajmniej w jedną autonomiczną czujkę dymu. W domach jednorodzinnych czujniki te powinny znaleźć się na każdym piętrze oraz w pobliżu sypialni. Czujniki tlenku węgla muszą być instalowane w pomieszczeniach, gdzie odbywa się spalanie paliw np. w kotłowniach, łazienkach z piecykami gazowymi lub w pokojach z kominkiem.

Konsekwencje niewywiązania się z obowiązku

Rozporządzenie nie przewiduje wprost sankcji za brak montażu czujników, ale konsekwencje ich braku są bardzo poważne. Budynki, które nie spełnią wymogów, mogą nie otrzymać odbioru technicznego od straży pożarnej, a to uniemożliwi ich legalne użytkowanie. Ponadto właściciele takich nieruchomości mogą zostać ukarani mandatami lub grzywną sięgającą nawet 5000 zł. W skrajnych przypadkach istnieje również możliwość nałożenia kary aresztu. Brak czujników może być także uznany za rażące niedbalstwo. Będzie to skutkować odmową wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela w przypadku szkody powstałej w wyniku pożaru lub zatrucia czadem.

Statystyki dotyczące pożarów i zatruć tlenkiem węgla w Polsce potwierdzają, jak ważne jest wprowadzenie tych przepisów. W 2023 roku odnotowano ponad 29000 pożarów w budynkach mieszkalnych, w których zginęło 425 osób, a ponad 3200 zostało rannych. Sezon grzewczy przyniósł blisko 1850 przypadków zatrucia czadem, z czego ponad 50 zakończyło się śmiercią. Te dane pokazują, że montaż czujników to nie tylko kwestia formalna, ale realna potrzeba chroniąca ludzkie życie.

Koszty i korzyści montażu czujników

Koszt jednej czujki dymu lub czadu to zazwyczaj kilkadziesiąt złotych, co w porównaniu z korzyściami jest niewielkim wydatkiem. Szczególnie w domach wyposażonych w urządzenia grzewcze montaż czujnika czadu jest niezbędny. Inwestycja w takie urządzenia to niewielki koszt w stosunku do bezpieczeństwa i życia, które mogą uratować.

Wprowadzone zmiany pokazują, że odpowiedzialność za bezpieczeństwo nie może być lekceważona. Odpowiednio wyposażone budynki minimalizują ryzyko pożarów i zatrucia tlenkiem węgla, a właściciele unikają wysokich kar oraz problemów z ubezpieczeniem. Warto już teraz sprawdzić swoje mieszkanie lub dom i upewnić się, że spełniają nowe wymogi.

Artykuł Czujniki dymu i czadu wkrótce będą obowiązkowe pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Na czym polega ulga mieszkaniowa?

Mechanizm ulgi mieszkaniowej opiera się na prostych zasadach. Zgodnie z przepisami, sprzedaż nieruchomości przed upływem pięciu lat od jej nabycia powoduje konieczność zapłaty podatku dochodowego w wysokości 19% od osiągniętego zysku. Jednak jeśli dochód ten zostanie przeznaczony na określone cele mieszkaniowe, podatek można zredukować, a nawet całkowicie go uniknąć.

Na przykład, jeśli nieruchomość została zakupiona za 500 tys. zł, a następnie sprzedana za 800 tys. zł, dochód wynosi 300 tys. zł. Standardowo od tej kwoty należałoby zapłacić podatek w wysokości 19%, czyli 57 tys. zł. Jednak przeznaczenie całej uzyskanej kwoty na zakup nowego mieszkania pozwala uniknąć tego wydatku.

Z ulgi mieszkaniowej korzystają zarówno osoby planujące zakup nowej nieruchomości, jak i te, które potrzebują przeznaczyć środki na remont, modernizację czy spłatę kredytu hipotecznego.

Na co można przeznaczyć środki?

Środki uzyskane ze sprzedaży muszą zostać wydane na cele związane z nieruchomościami. Mogą to być m.in.:
– zakup nowego mieszkania lub domu,
– remont, rozbudowa czy przebudowa istniejącej nieruchomości,
– nabycie działki budowlanej,
– adaptacja budynku niemieszkalnego na cele mieszkaniowe,
– spłata kredytu hipotecznego zaciągniętego na mieszkanie lub dom.

Każdy z tych wydatków musi być udokumentowany – rachunkami, fakturami lub umowami. Dokumenty te są podstawą do wykazania przed urzędem skarbowym, że ulga mieszkaniowa została prawidłowo zastosowana.

Jakie są warunki skorzystania z ulgi?

Podstawowym wymogiem jest dotrzymanie terminu – na wydanie środków ze sprzedaży jest dokładnie trzy lata, licząc od końca roku podatkowego, w którym dokonano transakcji. Co ważne, termin ten jest nieprzekraczalny. Nawet niewielkie opóźnienie może skutkować koniecznością zapłaty podatku wraz z odsetkami.

Kolejnym warunkiem jest dokładne przeznaczenie środków. Urząd skarbowy zwraca uwagę, czy wydatki rzeczywiście mają charakter mieszkaniowy. Warto więc przed podjęciem decyzji upewnić się, że planowane działania spełniają kryteria ulgi.

Dlaczego warto pamiętać o uldze mieszkaniowej?

Ulga mieszkaniowa to nie tylko możliwość zaoszczędzenia pieniędzy, ale także narzędzie wspierające inwestowanie w nieruchomości. Dzięki niej można uniknąć wysokiego podatku i jednocześnie poprawić swoją sytuację mieszkaniową.

Choć korzystanie z ulgi wiąże się z pewnymi formalnościami, w większości przypadków oszczędności wynikające z jej zastosowania przewyższają trud włożony w zgromadzenie dokumentów. Dlatego przed sprzedażą nieruchomości warto zaplanować, co zrobić z uzyskanymi środkami, by nie tylko uniknąć podatku, ale także maksymalnie wykorzystać dostępne możliwości.

Artykuł Czym jest ulga mieszkaniowa? pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Elektroniczne Księgi Wieczyste — co umożliwiają?

Informatyzacja ksiąg wieczystych w Polsce zaczęła się już w roku 2003. Od 11 lat wszystkie księgi wieczyste są jawne oraz dostępne online, na podstawie Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 listopada 2013 roku w sprawie Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych. Centralna Informacja Ksiąg Wieczystych daje możliwość przeglądania zawartości ksiąg wieczystych poprzez system teleinformatyczny EKW (Elektroniczne Księgi Wieczyste). Zgodnie z informacjami zawartymi na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości, dzięki portalowi Elektroniczne Księgi Wieczyste można przeglądać treść ksiąg wieczystych, bezpłatnie i bez konieczności logowania. W tym celu wystarczy posiadać jedynie elektroniczny numer księgi.

Dane osobowe powinny być lepiej chronione

Każdy, kto zna numer księgi wieczystej, może taką księgę przejrzeć. W praktyce może więc zapoznać się z wszelkimi informacjami w niej zawartymi, w tym również z danymi osobowymi właścicieli czy współwłaścicieli nieruchomości. Zakres danych ujawnianych w księdze wieczystej jest szeroki i obejmuje m.in. imiona, nazwiska, imiona rodziców, numer PESEL, adres nieruchomości czy informacje o hipotece.

Jak tłumaczy Urząd Ochrony Danych Osobowych (UODO), to naraża bardzo dużą liczbę osób na ryzyko kradzieży ich tożsamości. Na to, że wprowadzenie dostępu online do ksiąg wieczystych może prowadzić do masowego ujawniania danych osobowych zwracano uwagę już w 2010 roku. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zaproponował wtedy, by ograniczyć informacje ujawniane z ksiąg wieczystych w Internecie. Tak się jednak wtedy nie stało, ale temat ten powrócił niedawno.

Kilka dni temu UODO poinformował, że popiera inicjatywę Ministerstwa Sprawiedliwości — wprowadzenie systemu uwierzytelniania się, zanim wejdzie się do bazy danych ksiąg wieczystych. Jak tłumaczy, takie rozwiązanie zablokuje maszynowe pobieranie danych osobowych z ksiąg wieczystych i ułatwi realizowanie obowiązków, jakie RODO nakłada na administratorów danych. Na tym etapie trudno jest jednak powiedzieć czy planowane przez Ministerstwo Sprawiedliwości zmiany obejmą sugerowane w przeszłości m.in. ograniczenie informacji w elektronicznej wersji ksiąg wieczystych. Proponowane wprowadzenie systemu uwierzytelniania przy realizacji dostępu do bazy danych ksiąg wieczystych na pewno będzie krokiem w dobrym kierunku, bez uszczerbku dla zasady jawności ksiąg wieczystych.

Artykuł Będą zmiany w dostępie do ksiąg wieczystych pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Niektórzy, chociaż marzą o własnym mieszkaniu, odkładają decyzję o zakupie ze względu na niepewność i obawy, jakie budzi taka inwestycja. Jest to duży wydatek, a jeśli zakup finansowany ma być kredytem hipotecznym, to trzeba się też liczyć z szeregiem dodatkowych formalności. Pierwsza decyzja, jaką trzeba podjąć, dotyczy tego, czy chcemy kupić mieszkanie z rynku pierwotnego, czy wtórnego. Część formalności wygląda podobnie, niezależnie od tego, jakie mieszkanie wybierzemy.

Ci, którzy chcą jak najszybciej zamieszkać „na swoim” bez konieczności czekania na odbiór inwestycji i wykańczania mieszkania, decydują się na nieruchomość z rynku wtórnego. Ofert można szukać samodzielnie, np. w Internecie lub zwrócić się do agencji nieruchomości. Po znalezieniu oferty, która nam odpowiada, obejrzeniu mieszkania i ustaleniu ze sprzedającym ostatecznej ceny, można przejść do formalności związanych z zakupem. Zacząć należy od umowy przedwstępnej, która określa cenę i termin nabycia mieszkania. Zwykle w umowie uwzględnia się zadatek lub zaliczkę w wysokości co najmniej 10 proc. ceny sprzedaży, jednak kwota ustalana jest dowolnie pomiędzy stronami. Umowy tej nie trzeba podpisywać u notariusza, chociaż jest to rozwiązanie bezpieczniejsze. Umowa przedwstępna stanowi zobowiązanie stron do zawarcia umowy sprzedaży w późniejszym czasie, np. po uzyskaniu przez kupującego kredytu hipotecznego. Jeśli mieszkanie ma zostać kupione za gotówkę, ten etap można pominąć i od razu umówić się do notariusza na podpisanie umowy sprzedaży (ma ona formę aktu notarialnego).

Przy zakupie mieszkania z rynku pierwotnego zwykle mija więcej czasu, zanim można się będzie do niego wprowadzić, gdyż często nieruchomość kupuje się jeszcze przed rozpoczęciem inwestycji. Na początku podpisuje się umowę deweloperską, która opisuje m.in. cechy mieszkania, cenę, termin zakończenia inwestycji, sposób i standard wykończenia. Po zakończeniu inwestycji odbywa się odbiór nieruchomości, w trakcie którego należy dokładnie sprawdzić stan mieszkania i zgodność z zapisami umowy deweloperskiej. Jest to czas na zgłoszenie deweloperowi ewentualnych uwag i usterek. Warto zaangażować do odbioru mieszkania osobę, która zajmuje się tym profesjonalnie, aby mieć pewność, że czegoś nie pominęliśmy. Po odbiorze mieszkania przez nabywcę przychodzi czas na podpisanie aktu notarialnego, na podstawie którego następuje przeniesienie prawa własności mieszkania. Notariusza zwykle umawia deweloper. Przekazanie kluczy następuje zazwyczaj po uregulowaniu całej należności.

Gdy zakup nieruchomości jest już sfinalizowany, trzeba jeszcze pamiętać o konieczności aktualizacji wpisów w księdze wieczystej. Należy także podpisać umowy z dostawcami mediów takich jak prąd, gaz, telewizja, Internet i skontaktować się ze spółdzielnią lub wspólnotą mieszkaniową. W urzędzie miasta lub gminy złożyć trzeba deklarację w sprawie podatku od nieruchomości.

Artykuł Krok po kroku: proces zakupu pierwszego mieszkania pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Świadectwo charakterystyki energetycznej budynku to dokument, który zawiera dane na temat zapotrzebowania budynku w energię elektryczną. Informuje nas, ile w ciągu roku wykorzystamy energii na potrzeby ogrzewania i wentylacji, podgrzewania wody, klimatyzacji i oświetlenia.

Dzięki zawartym w ogłoszeniu informacjom potencjalni najemcy lub kupujący nieruchomość mieszkalną bądź komercyjną będą mogli dowiedzieć się, jakich kosztów utrzymania oraz wydatków na energię mogą się spodziewać.

Świadectwo energetyczne musimy sporządzić dla każdego lokalu, który chcemy sprzedać lub wynająć, lub dla całego budynku, jeśli jego będzie dotyczyła umowa. Zasady przygotowania dokumenty zostały określone w ustawie z dnia 29 sierpnia 2014 roku o charakterystyce energetycznej budynków. Po zawarciu umowy jesteśmy zobowiązani przekazać świadectwo nabywcy lub najemcy w formie papierowej albo elektronicznej.

Jakie dane należy zamieszczać w ogłoszeniach?

Od 28 kwietnia 2023 roku w każdym ogłoszeniu dotyczącym najmu lub sprzedaży nieruchomości należy podać:

• wskaźniki rocznego zapotrzebowania na energię użytkową, energię końcową i nieodnawialną energię pierwotną,
• udział odnawialnych źródeł energii w rocznym zapotrzebowaniu na energię końcową,
• jednostkową wielkość emisji dwutlenku węgla.

Kiedy nie musimy posiadać świadectwa?

Zdecydowana większość lokali mieszkalnych i komercyjnych przeznaczonych na wynajem lub sprzedaż musi posiadać świadectwo charakterystyki energetycznej. Z obowiązku tego zwolnionych jest tylko kilka rodzajów nieruchomości. Obowiązku tego nie musimy spełniać w przypadku:

• zabytków,
• miejsc kultu i działalności religijnej,
• budynków przemysłowych i gospodarczych, które nie są wyposażone w instalację zużywającą energię (z wyłączeniem oświetlenia),
• domów i mieszkań, które są użytkowane nie dłużej niż 4 miesiące w roku,
• gospodarstw rolnych, w których roczne obliczeniowe zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną nie jest wyższe niż 50 kWh na metr kwadratowy.

Za sporządzenie świadectwa charakterystyki energetycznej odpowiedzialny jest właściciel lub zarządca obiektu przed wystawieniem oferty najmu albo sprzedaży.

Świadectwo charakterystyki energetycznej jest ważne przez 10 lat od dnia jego sporządzenia, chyba że w międzyczasie zostaną wykonane budowlano-instalacyjne zmieniające charakterystykę energetyczną budynku.

Kary za brak przekazania świadectwa

Brak przekazania świadectwa energetycznego jest wykroczeniem i może skutkować karą grzywny. Świadectwo w formie papierowej musi być opatrzone numerem, nadanym w centralnym rejestrze charakterystyki energetycznej budynków oraz własnoręcznym podpisem osoby uprawnionej.

Świadectwo elektroniczne musi być dodatkowo podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem zaufanym.

Artykuł Świadectwa charakterystyki energetycznej – nowe wymagania pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Lokal użytkowy to taki, który ma przeznaczenie inne niż mieszkalne. Celem użytkowym może być wykonywanie w lokalu jakieś usługi, prowadzenie sprzedaży towarów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej czy magazynowanie towarów. Lokale użytkowe są więc wykorzystywane do celów komercyjnych związanych z działalnością gospodarczą.

Decydując się na zainwestowanie w lokal użytkowy, warto wziąć pod uwagę kilka czynników. Po pierwsze ważna jest lokalizacja. Należy przeanalizować jej atrakcyjność pod kątem prowadzenia w lokalu przez najemcę działalności gospodarczej. Ważne jest natężenie ruchu pieszych, dostępność miejsc parkingowych, występowanie w najbliższej okolicy innych punktów handlowych i usługowych. Warto zastanowić się, jaki biznes mógłby funkcjonować w danym lokalu i czy będzie mógł liczyć na wystarczającą liczbę klientów, aby zarobić na czynsz za wynajem.

Zakup lokalu użytkowego różni się od zakupu mieszkania m.in. tym, że przede wszystkim musi on zapewniać dobre warunki do prowadzenia działalności. Oczywiście decydując się na zakup lokalu, należy zwrócić uwagę na jego stan techniczny, ponieważ wszystkie duże remonty, które będzie trzeba w nim przeprowadzić, będą finansowo obciążały właściciela. Najemca nie zdecyduje się na lokal z niesprawnymi instalacjami, czy przeciekającym dachem. Wszystkie tego typu sprawy trzeba uporządkować, zanim wynajmie się lokal. Jednak aspekty takie jak wygląd, jakość wykończenia, czy walory architektoniczne powinny zejść na dalszy plan. Najważniejsze jest, czy inwestycja w tę konkretną nieruchomość przyniesie korzyści finansowe.

Przystępując do inwestycji, warto zastanowić się, kto mógłby być potencjalnym najemcą, jakie usługi mogłyby w lokalu funkcjonować, dla jakich branż będzie on odpowiedni. Ustalając stawkę czynszu, którą wynajmujący będzie pobierał od najemcy, dobrze jest wstępnie obliczyć, ilu najemca musiałby mieć klientów, żeby na ten czynsz zarobić. Pomocne może okazać się przygotowanie krótkiego biznesplanu i obliczenie rentowności inwestycji. Należy również pamiętać, ze znalezienie najemcy wymaga czasu, a lokale usługowe zwykle dłużej czekają na chętnych niż mieszkania. Przy wykonywaniu obliczeń, nie można zapomnieć również o konieczności opłacania podatku od nieruchomości. Jego wysokość można obliczyć na podstawie powierzchni lokalu oraz maksymalnych stawek podatku od nieruchomości obowiązujących w danej lokalizacji.

Gdy lokal jest już gotowy do wynajęcia, przed podpisaniem umowy z najemcą, warto go sprawdzić, dowiedzieć się, jakie ma plany względem nieruchomości, czy posiada doświadczenie w prowadzeniu działalności. Podjęcie współpracy z kimś, kto nie ma zbyt dużej wiedzy na temat planowanego przedsięwzięcia, może okazać się ryzykowane – w sytuacji, gdy biznes nie będzie szedł najlepiej, mogą pojawić się problemy z regulowaniem czynszu, a to będzie obciążeniem również dla wynajmującego.

Artykuł Na co zwrócić uwagę, inwestując w lokal użytkowy? pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Lokalu użytkowy wykorzystywany jest zwykle do prowadzenia działalności gospodarczej. Nawet jeśli pomieszczenie to zostało wydzielone w domu, niekoniecznie będzie je obejmowała ta sama polisa ubezpieczeniowa, którą wykupiliśmy dla ochrony mieszkania. W sytuacji, kiedy pomieszczenia, w których prowadzona jest firma, zajmują więcej niż połowę powierzchni domu lub mieszkania, konieczne jest wykupienia ubezpieczenia na lokal użytkowy.

Przeznaczenie lokalu użytkowego zależy od rodzaju prowadzonej działalności. Może się w nim znajdować biuro, kancelaria, gabinet, poczekalnia, czy na przykład archiwum. Nie ma obowiązku ubezpieczania lokalu użytkowego, ale biorąc pod uwagę, że sprzęty firmowe mogą być dużo warte, ryzykujemy poniesienie dotkliwych strat materialnych w przypadku pożaru, włamania, czy zalania pomieszczeń, w których prowadzona jest działalność.

Zakres ochrony ubezpieczeniowej w przypadku lokalu użytkowego może być podobny jak w przypadku mieszkania czy domu. Ubezpieczamy mury i elementy stałe, a także elementy ruchome, które obejmują meble, sprzęt biurowy, w tym elektronikę, rzeczy osobiste pracowników. Lista zdarzeń losowych, od których możemy ubezpieczyć lokal oraz znajdujące się w nim mienie, zależy od wybranego wariantu ubezpieczenie. W wariancie podstawowym jest ich zwykle kilkanaście, a w tych bardziej rozbudowanych nawet 30. Warto, żeby polisa uwzględniała także kradzież z włamaniem i inne szkody powstałe w wyniku działania osób trzecich, takie jak na przykład wandalizm, dewastacja czy graffiti. W takim wypadku, gdy ktoś pomaluje ściany naszego biura, będziemy mogli liczyć na zwrot kosztów naprawy z ubezpieczenia. Ciekawą opcją jest także rozszerzenie polisy o stłuczenie przedmiotów szklanych czy ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej.

Wybierając polisę ubezpieczeniową, należy uważnie zapoznać się z ujętą w niej definicją mienia firmowego, która może różnić się w zależności od towarzystwa ubezpieczeniowego. Mienie firmowe może obejmować tylko meble i sprzęt biurowy, a w innym wariancie ochrona może być rozszerzona na maszyny i urządzenia, rzeczy osobiste pracowników, a nawet przedmioty, które w lokalu pozostawiły osoby trzecie. Jest to przydatne na przykład w przypadku punktów serwisowych, gdzie klienci przynoszą i zostawiają swoje sprzęty.

Głównym czynnikiem wpływającym na cenę ubezpieczenia jest rodzaj prowadzonej działalności oraz wartość ubezpieczonego mienia. Na cenę wpływa także stan techniczny lokalu, jego usytuowanie w budynku oraz posiadanie dodatkowych zabezpieczeń antykradzieżowych. Zanim zdecydujemy się na wybór polisy, należy dokładnie zapoznać się z ogólnymi warunkami ubezpieczenia oraz zwrócić uwagę na wskazane w nich wyłączenia odpowiedzialności – są to sytuacje, w których ubezpieczyciel nie wypłaci nam odszkodowania.

Artykuł O czym pamiętać, ubezpieczając lokal użytkowy? pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.

Statystyki pokazują, że bardziej skłonne do wspomagania się tabletkami są kobiety – w chwilach bólu korzysta z ich pomocy ponad 60 proc. z nich, a tylko 30 proc. mężczyzn. Wiele kobiet raczy się proszkami systematycznie, nawet wtedy, gdy ból nie jest intensywny, co gorsze nierzadko łączy ze sobą kilka tabletek o podobnym składzie. Tymczasem regularne zażywanie niektórych leków może powodować znaczny uszczerbek na zdrowiu, w tym prowadzić do utraty słuchu.

Jeden ze szpitali w Bostonie, Brigham and Women’s Hospital, w 2009 roku prowadził badania nad wpływem środków zawierających paracetamol i ibuprofen na zmysł słuchu. ich autorka – Sharon Curhan – przebadała 62 tys. kobiet, które przyznały się do regularnego stosowania tabletek przeciw bólowi. Po wnikliwej analizie ich przypadków okazało się, że ok. 15 proc. z nich cierpi na zanik słuchu. Okazało się też, że w dłuższym odstępie czasu wystarczy nawet jedna pigułka tygodniowo, by wyrządzić szkodę. To niepokojące dane, tymbardziej, że według brytyjskich danych przeciętny człowiek przyjmuje aż 373 tabletki przeciwbólowe rocznie – To więcej niż jedna pigułka dziennie.

W społeczeństwie nawyk sięgania po popularne środki na bóle jest powszechny. Warto jednak do tego typu pigułek podejść z dystansem, bo tylko to uchroni nas przed zgubnymi konsekwencjami nieostrożnego sięgania po medykamenty. Jeśli ból nie jest poważny, warto go przeczekać. Jeśli staje się nie do wytrzymania, można sięgnąć po tabletkę, ale raczej tylko w sporadycznych przypadkach.

Artykuł Dbaj o słuch. Uważaj na tabletki przeciwbólowe pochodzi z serwisu Biuro Nieruchomości Farmacja.