Pierwsze wzmianki o tej chorobie pojawiają się w opisach z czwartego wieku przed naszą erą. Na łuszczycę prędzej mogą zachorować osoby otyłe, niestosujące odpowiedniej higieny ciała, chorujące na cukrzycę, osoby ze złą przemianą materii, przechodzące duży stres lub uraz psychiczny. Łuszczycy można też dostać, gdy przydarzy się infekcja bakteryjna, wirusowa i drożdżakowa. Narażone są też nastolatki podczas dojrzewania.

Odmiany łuszczycy liczy się w dziesiątkach i ciągle nie są dostatecznie poznane, przez co ich leczenie jest bardziej zgadywaniem niż konkretnym działaniem. Rozróżnia się m.in. łuszczycę:

• zwykłą,

• plackowatą,

• wysiękową,

• brodawkującą,

• stawową,

• brudźcową,

• krostkową,

• kropelkowatą.

Na ciele chorującej osoby pojawiają się plamy, zaczerwienienia, a skóra nierzadko odchodzi większymi i mniejszymi płatami - stąd nazwa. Osoba dotknięta łuszczycą odczuwa swędzenie, pieczenie i ból w miejscach zaatakowanych. Leczenie łuszczycy uzależnione jest od jej rodzaju i przebiega wieloetapowo. Jest faza mająca na celu usunięcie złuszczającego się naskórka, stosuje się tu fototerapię, maści mocznikowe, salicylowe, siarkowe. W fazie ogólnej przy pomocy leków poprawia się stan ogólny pacjenta, bo przecież zły styl życia i stres są powodami choroby. Podaje się m.in. antybiotyki i leki biologiczne. Faza redukcyjna polega na podawaniu witaminy D i A, które mają wpływ na stan skóry oraz aplikowaniu hormonów w postaci kortykosterydów. Chorzy zobowiązani są do zachowania ogólnej higieny całego ciała i unikania urazów mechanicznych. Niektóre osoby dotknięte łuszczycą próbują poprawić stan swojego zdrowia przechodząc na dietę bezglutenową.

Czym jest sama białaczka i jak pojawia się w naszym organizmie? Powstawanie tej choroby wiąże się nierozerwalnie z leukocytami – a dokładniej zmianami chorobowymi, jakim ulegają nasze białe krwinki. Zmniejszona ilość leukocytów we krwi, w ludzkim szpiku i w narządach wewnętrznych prowadzi bezpośrednio do pojawienia się pierwszych objawów choroby. Dlaczego leukocyty są takie ważne? Po pierwsze odpowiadają one za naszą odporność i chronią nas przed wirusami oraz patogenami, które otaczają każdego człowieka. Gdy ich ilość się zmniejsza, zmniejsza się także ludzka odporność na wirusowe czynniki zewnętrzne i wewnętrzne. Kolejnym etapem takiego spadku ilości leukocytów są trwałe zmiany cytokin etyczne, metaboliczne i antygenowe. Chorego zaczynają atakować wirusy, retrowirusy, nawet środowisko staje się dla wnętrza organizmu nieprzyjazne. Osłabiony mocno układ immunologiczny nie jest w stanie się bronić samodzielnie i pozwala powstałej białaczce rozwijać się – prowadząc do ciężkich powikłań zagrażając zdrowiu i życiu człowieka.

Na białaczkę najbardziej narażeni są mężczyźni. W porównaniu do zachorowań u kobiet to skala jak 3 do 2. Najbardziej jednak bolesnym jest fakt wzrastającej liczby dzieci, które zapadają na tę chorobę nowotworową. Ostra białaczka szpikowa, przewlekła białaczka szpikowa, ostra białaczka limfoblastyczna i przewlekła białaczka limfoblastyczna – możliwości zachorowania i rodzajów białaczki jest naprawdę wiele.

Jak wygląda leczenie białaczki? Etapów jest wiele, od tych najmniej inwazyjnych, gdy choroba została rozpoznana wcześnie, po mocno inwazyjne, gdy nie ma już innej możliwości walki. Podstawowe pojęcia, z którymi zetknąć się można na etapie leczenia to: leczenie paliatywne (opanowujące postępy choroby) i tzw. leczenie radykalne (mające na celu eliminację patologicznych komórek z organizmu). Spotkać można się również z terminem redukcji, immunoterapii, polichemioterapii, leczenia intensyfikacyjnego, indukcji remisji czy leczenia skazy krwotocznej.

Skuteczną, ale często długotrwałą (ze względu na czas oczekiwania na dawcę) metodą leczenia jest przeszczep szpiku kostnego, który ma na celu wprowadzenie do organizmu chorego szpiku z odpowiednimi proporcjami leukocytów, które będą w stanie wyrównać braki leukocytowe pacjenta.

Inną nazwą dla boreliozy jest choroba z Lyme. Posiada ona korzenie w tym amerykańskim mieście, gdzie ją pierwszy raz zdiagnozowano. Wbrew krążącym opiniom laików jest to choroba odzwierzęca i nie ma możliwości przeniesienia jej między ludźmi.

Objawy boreliozy można podzielić na trzy zasadnicze etapy. Etap infekcji charakteryzujący się zaczerwienieniem skóry lub naciekiem limfatycznym (obrzęk) oraz objawy grypo podobne. Kolejnymi objawami są dolegliwości stawowe, zapalenie opon mózgowych oraz serca. U skraju choroby dochodzi do zaburzeń pamięci, psychiki i czucia oraz porażenia nerwów obwodowych. Efekty choroby z Lyme mogą być różnorodne i indywidualne. Właśnie z powodu ich mnogości następuje wiele lekarskich pomyłek w diagnozie.

Leczenie boreliozy jest długotrwałe. Może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy. Aby zaoszczędzić sobie przykrej choroby powinniśmy zastosować się do kilku wytycznych. Sprawą priorytetową jest unikanie kleszczy. Pomoże nam w tym szczelne ubranie (wysokie buty, długie spodnie oraz rękawy), unikanie zalesionych obszarów, niesiadanie na pniach (ulubione siedlisko kleszczy), stosowanie środków ochronnych oraz sprawdzenie zmian na ciele po powrocie z lasu do domu.

Jeśli natkniemy się na kleszcza należy go usunąć pęsetą lub jak drzazgę długą igłą. Odwłok kleszcza należy chwycić jak najbliżej skóry i pociągnąć ku górze, a miejsce ukąszenia przemyć spirytusem. Jeśli kleszcz ulokował się głęboko, należy udać się do lekarza. Absolutnie nie wolno kręcić kleszczem lub smarować tłuszczem czy benzyną, takie praktyki mogą doprowadzić do rozprzestrzeniania się bakterii w organizmie.

Za roznoszenie malarii odpowiedzialne są komary z rodzaju Anopheles, których jest około osiemdziesiąt gatunków, ale także mogą ją przenosić małpy, ptaki i gryzonie. Korzystne warunki naturalne dla komarów, czyli średnia wilgotność 60 proc. i temperatura w granicach 15-35 stopni Celsjusza sprawia, że namnażają się one bez problemów.

Zarazić się też nią można podobnie jak AIDS poprzez kontakt z krwią osoby zakażonej. W zależności od zarodźca, jaki dostanie się do organizmu człowieka rozwija się inny typ malarii. Są cztery rodzaje zarodźca: ovale, vivax, malariae, falciparum - ta jest najgroźniejsza, bo powoduje największe komplikacje i największą śmiertelność.

Z chwilą ukąszenia przez komara do krwioobiegu ludzkiego dostają się owe pasożyty, które zagnieżdżają się w komórkach wątrobowych, w których się namnażają. Czas wylęgania zależy od rodzaju zarodźca i trwa maksymalnie 30 dni, ale może się zdarzyć, że zachorujemy nawet po 2 latach od ukąszenia. Pierwsze objawy malarii można zauważyć po około siedmiu dniach, przypominać one mogą zwykłe przeziębienie. Zaczyna się od podwyższonej temperatury ciała, dreszczy, bólu głowy i nudności. Malaria może doprowadzić do niedokrwistości, żółtaczki, niewydolności nerek, malarii mózgowej, pęknięcia śledziony no i oczywiście do śmierci. Ze względu na objawy podobne do innych chorób w przypadku osób mieszkających poza rejonami występowania tej choroby bardzo późno się ją rozpoznaje. Dlatego podczas wywiadu lekarskiego konieczne jest poinformowanie o wyjazdach w zagrożone rejony świata. Malaria jest uleczalna, czas i rodzaj leczenia zależy od szczepu tej choroby.

W walce z malarią profilaktyka odgrywa dużą rolę, jednak ze względu na warunki gospodarczo-polityczne na terenach występowania tej choroby ciągle z jej powodu umierają miliony ludzi. Aby zwalczyć tę zarazę wystarczyłoby w odpowiednim czasie lęgu komarów roznoszących malarię stosować opryski, a ludziom rozdawać leki antymalaryczne. Najgorsze jest to, że malaria wciąż się mutuje i staje się coraz bardziej odporna na leki, którymi się nią leczy np. chlorochinę. Do tej pory nie ma niestety szczepionki przeciwmalarycznej.

Do wyboru są plastry antykoncepcyjne, pigułki, iniekcja (zastrzyki hormonalne), implanty wszczepiane pod skórę. Ale nie ma idealnego dla wszystkich kobiet sposobu na zapobieganie ciąży. Nie każda z tych metod jest odpowiednia dla kobiety pod względem zdrowotnym. Odpowiednie środki antykoncepcyjne dobierze lekarz biorąc pod uwagę wiek, stan zdrowia kobiety i to, czy już rodziła.

W Polsce najpopularniejsze są pigułki antykoncepcyjne. Ta metoda zapobiegania ciąży proponowana jest już nastolatkom. Oprócz tego, ze pigułka zapobiega ciąży to również łagodzi bóle miesiączkowe, reguluje długość cyklu, krwawienia stają się mniej obfite, dlatego jest stosowana w leczeniu, a nie tylko w chronieniu przed niechcianą ciążą. Jak zawsze w przypadku leków, a szczególnie hormonalnych, pojawia się wiele głosów mówiących o złym wpływie antykoncepcji na zdrowie kobiety. Pierwsze pigułki pojawiły się w Stanach Zjednoczonych w pierwszej połowie lat sześćdziesiątych i szybko zdobyły rynek europejski, więc skoro lek jest na rynku pół wieku nie może być tak groźny dla kobiet jak uważają jego przeciwnicy.

Oczywiście źle dobrana pigułka może powodować skutki uboczne, a zwłaszcza niechciane przez kobiety tycie. Niektóre panie podczas stosowania tej metody odczuwają spadek popędu seksualnego, mogą być bardziej drażliwe na światło, zmniejsza się nawilżenie pochwy (pigułka hamuje jajeczkowanie i zagęszcza śluz w szyjce macicy tak, że plemniki nie mogą przedostać się do jajowodów), szybciej przetłuszczają się włosy, mówi się, że kobiety stosujące hormony częściej chorują na raka. Jednak kobiety stosujące pigułkę na pewno częściej niż inne odwiedzają lekarza ginekologa, który przepisuje im pigułki, przez co są regularnie badane i wszelkie nieprawidłowości w ich organizmach są dość wcześnie wychwytywane.

Na pewno prawdą jest, że nawet kilkugodzinne spóźnienie się z zażyciem pigułki antykoncepcyjnej może spowodować zajście w ciążę. Leki mogą też przestać działać, jeśli kobieta zachoruje i ma osłabioną odporność. Lepiej dodatkowo się zabezpieczyć podczas przyjmowania antybiotyków. Nadużywanie alkoholu i zmiana klimaty tez mają wpływ na działanie leków hormonalnych. Prawda jest też to, że w pierwszym cyklu po odstawieniu pigułek wzrasta szansa na zajście w ciążę mnogą.

Kolejne mity narastają wokół przyjmowania pigułek antykoncepcyjnych przez kobiety karmiące piersią. Hormony polecane dla pań, które karmią mają inne stężenie i są bezpieczne dla niemowlęcia. Jednak branie pigułek wymaga samodyscypliny, co w przypadku opieki nad małym dzieckiem nie jest takie proste. W tym przypadku lepiej poprosić lekarza o zastrzyki hormonalne robione raz na trzy miesiące lub o zastosowanie wkładki domacicznej.

Pojawieniu się grzybicy sprzyja ciepłe i wilgotne środowisko, więc na grzybicę stóp może zapaść osoba, która nie dość dokładnie osusza nogi po ich umyciu. Do infekcji grzybiczych predysponują też niektóre choroby przewlekłe takie jak cukrzyca, otyłość, choroby układy pokarmowego oraz długie zażywanie antybiotyków i sterydów.

Sam początek grzybicy to z reguły uczucie swędzenia w zaatakowanych miejscach, z czasem na paznokciu pojawiają się plamy i odbarwienia. Jasne przebarwienia stopniowo stają się coraz ciemniejsze, płytka paznokcia do tego staje się łamliwa i rozwarstwia się. Nie ma domowych sposobów na zwalczanie grzybicy paznokcia, można tylko nie dopuścić do jej powstania.

Dokładnie wycieranie stóp, zmienianie przepoconych skarpet, częste zmienianie butów i niedonaszanie ich po innych to podstawa, podobnie jak noszenie obuwia w miejscach publicznych (sauna, basen, prysznice). Jeśli zauważymy pierwsze objawy grzybicy nie czekajmy, co będzie dalej, ale zgłośmy się do lekarza. Grzybica to choroba ciężka do wyleczenia i często nawracająca. Lekkie stadium leczy się specjalnymi płynami, którymi smaruje się płytkę paznokcia, plastrami ze środkami grzybobójczymi, zasypkami. Jeśli przebarwienia na paznokciu są już bardzo duże lekarz może zapisać leki doustne, a w ekstremalnych przypadkach dochodzi do zrywania chorego paznokcia, stosuje się też szlifowanie płytki paznokcia, której ubytek się uzupełnia specjalna masą tak, by zachować naturalny kształt paznokcia.

Przyjmowanie leków i stosowanie preparatów trwa na ogół trzy miesiące, ale cięższe przypadki leczy się po kilka lat. Leczenie wymaga systematyczności i rygoru ze strony pacjenta, jeśli chory nie stosuje się do zaleceń lekarza nie ma szans na pozbycie się tej przewlekłej choroby. Lepiej, więc poświecić pół minuty więcej na dokładne wytarcie stóp i zmianę skarpetek niż potem walczyć z grzybicą długie tygodnie. Jeśli w obcej łazience nie mamy klapek to stawajmy na ręczniku a przed skorzystaniem z natrysku odkręćmy na kilkanaście sekund gorącą wodę. W domowych łazienkach stosujmy płyny dezynfekujące i wietrzmy pomieszczenie. Odpowiednia cyrkulacja powietrza jest najlepszym pogromcą wszelakich grzybów.

Efekty przegrzania najpierw widoczne są na skórze – powstają tak zwane potówki, czyli czerwone wykwity pęcherzykowe pojawiające się w wyniku schorzenia gruczołów potowych. Najczęściej spotykane są potówki u niemowląt. Taka wysypka dziecięca najczęściej występuje na tułowiu, pod pachami, w pachwinach i na buzi. Nie jest jednak dużym powodem do zmartwień, bo tak szybko jak się pojawia, tak i znika.

Potówki nie wymagają długotrwałego leczenia, cenna jest jednak wyjątkowo staranna pielęgnacja niemowląt. To zaoszczędzi im cierpień spowodowanych uciążliwym swędzeniem. Jeśli tylko zauważymy nawet najmniejsze zmiany skórne u maluszka – będzie to dla nas sygnał, że jest mu za ciepło, a do takich sytuacji nie powinno się dopuszczać. Należy też podjąć odpowiednie kroki. Potówki skutecznie zwalczają zasypki z kwasem borowym czy maści z mentolem. Dobre są też domowe sposoby. Sprawdza się też mąka ziemniaczana dodawana do kąpieli lub używana jako zasypka stosowana bezpośrednio na skórę, a nie na oliwki czy maści. Ulgę przyniosą także kąpiele w naparze z rumianku.

O ile krostki u dzieci zdarzają się dość często, tak potówki u dorosłych to raczej rzadkość. Mogą też przeradzać się w stany zapalne w postaci grudek wypełnionych płynem. Pojawiają się najczęściej po intensywnym wysiłku w wysokiej temperaturze lub po pobycie w klimacie tropikalnym zazwyczaj wyłącznie na tułowiu. Osoby szczególnie wrażliwe na takie reakcje skórne powinny do minimum ograniczyć ryzyko ich występowania. Oznacza to ubieranie się odpowiednie do panującej temperatury, a także wybieranie bawełnianych tkanin przepuszczających powietrze.

Aromaterapia to metoda lecznicza znana, choć nie pod taką nazwą, już od wieków. Termin powstał we Francji w czasach pierwszej wojny światowej, kiedy cudowny aromat lawendy przywracał do zdrowia rannych żołnierzy.

Każdy ma jakiś zapach, który miło mu się kojarzy, który odpręża i uwalnia od stresu. Niektóre aromaty mają jednak wyjątkowe właściwości. Czasem wystarczą tylko inhalacje, by poczuć się lepiej. Niekiedy łączone są one z masażem aromaterapeutycznym lub kąpielą w wodzie z kilkoma kroplami olejków eterycznych – ta dodatkowo zwalcza bezsenność i bóle mięśni oraz wspomaga leczenie krążenia. Wystarczy już 15 minut w wannie, by poczuć różnicę. W wielu przypadkach pomocne okazują się też silnie pachnące kompresy.

W zależności od dolegliwości stosuje się inne olejki eteryczne:

• Depresja – olejki z limetki, pomarańczy lub drzewa różanego,

   

• Stany lękowe – olejki limetkowy, majerankowy, mandarynkowy,

   

• Bezsenność – olejki lawendowy, melisowy, różany,

   

• Zmęczenie – olejek na bazie mięty pieprzowej, rozmarynu, bazylii,

   

• Przeziębienie – anyżowy, sosnowy, tymiankowy, eukaliptusowy,

   

• Ból głowy – olejki geraniowy, lawendowy, eukaliptusowy,

   

• Zdenerwowanie – olejek na bazie tymianku, jałowca, lawendy.

Olejki zapachowe nie powodują skutków ubocznych. Należy jednak pamiętać, by stosować je zgodnie z ich przeznaczeniem i w dopuszczalnych dawkach. W żadnym przypadku nie należy ich lub wcierać w skórę – oprócz tych przeznaczonych do masażu. Osoby ze skłonnościami do alergii, zanim przystąpią do kuracji zapachowej powinny wykonać testy u alergologa.

Istnieją jednak przeciwwskazania aromaterapii, które trzeba potraktować poważnie:

• choroby układu oddechowego,

• choroby układu nerwowego,

• ciąża, szczególnie pierwszy trymestr,

• zakrzepica,

• rany lub podrażnienia skóry,

• wysokie ciśnienie tętnicze,

• choroby serca.

Włośnica to bez wątpienia jedna z groźniejszych chorób pasożytniczych. Dochodzi do niej, kiedy do organizmu człowieka dostaną się larwy włośnia krętego. Przedostają się one razem z jedzeniem, które nie zostało poddane odpowiedniej obróbce termicznej.

Ich siedliskiem jest mięso. Larwy mogą znajdować się więc w surowym mięsie, wędzonych wędlinach – szczególnie tych niewiadomego pochodzenia bez badań weterynaryjnych. Zwierzęta gospodarcze zarażają się larwami najczęściej z powodu obecności gryzoni.

Larwy, które człowiek zje, przedostają się do mięśni prążkowanym. Tam się zagnieżdżają i otorbiają. Pasożyty sieją duże i groźne dla organizmu spustoszenie. Włośnica w wielu przypadkach jest aktywna zupełnie bezobjawowo. W najpoważniejszych wersjach może doprowadzić nawet do śmierci.

Choroba ta jest jednak trudna do wykrycia. Przede wszystkim dlatego, że jej objawy są łudząco podobne do tych, które zauważamy przy grypie. Symptomy to początkowo podwyższona temperatura ciała, ogólne osłabienie, bóle mięśni, bóle kości, biegunka, wymioty, ból żołądka, później w bardziej zaawansowanym etapie choroby dochodzą: obrzęki powiek, puchnięcie twarzy, świąd, zaczerwienienie ciała, trudności z mówieniem i przełykaniem, . Badania wykrywające pasożyty są skuteczne dopiero trzy tygodnie po zarażeniu. W celu potwierdzenia obecności larw przeprowadza się badania krwi albo biopsję mięśni.

Pasożyty obecnie można zwalczać stosując kurację farmakologiczną opartą na odpowiednich medykamentach. Z pewnością objawy włośnicy (charakterystyczne dla drugiej fazy) takie jak: świąd, zaczerwienienie skóry, trudności z oddychaniem można niwelować stosując aromaterapię, hydroterapię i dobierając odpowiednie zioła. Leczenie włośnicy jest różne w zależności od stopnia jej zaawansowania. W większości przypadków rokowania są korzystne, często jednak choroba prowadzi do wielu powikłań uszkadzających organy wewnętrzne (zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, silne zapalenie mózgu, choroby układu pokarmowego). Najbardziej narażone są osoby, które mają zaniżoną odporność.

To znak, że i Ciebie dopadło wiosenne przesilenie. Wiosną najczęściej zapadamy na dolegliwości górnych dróg oddechowych jak wynika z danych opublikowanych przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego, Państwowego Zakładu Higieny. Za osłabienie układu immunologicznego i apatię odpowiedzialny jest miedzy innymi niedobór witamin i mikroelementów, których brakowało w zimowej, ciężkostrawnej diecie. Niedostosowanie ubioru do aktualnej pogody także nie sprzyja dobremu samopoczuciu, gdyż albo się przegrzewamy albo wychładzamy. Nastrojeni słońcem podejmujemy się także zbyt dużego wysiłku fizycznego , który jest niewspółmierny do pozimowych możliwości. A więc wszystko powili i z umiarem…

Na początek zmiana diety

Dieta bogata w warzywa i ryby pomoże pozbyć się kilogramów nabytych podczas zimy, i dostarczy organizmowi niezbędnych witamin i minerałów. Zjadając porcję warzyw lub jakiś owoc do każdego posiłku, zapewnimy sobie odpowiednią ilość witamin, które ochronią organizm przed wirusami i bakteriami. Polecane są warzywa zarówno świeże jak i mrożone a owoce najlepiej pochodzenia rodzimego, gdyż nie zawierają chemii używanej przy podtrzymywaniu ich świeżości. Odbudowanie odporności warto wspomagać także gotowymi preparatami pochodzenia roślinnego. Doładują nasz organizm i dodadzą przysłowiowego „kopa” energetycznego.

Podwójna moc żeń-szenia

Nowy ulepszony preparat witaminowy BODYMAX został wzbogacony o dodatkową moc żeń-szenia „korzenia życia”, który zamieni wiosenną apatię w odpowiednią energię zarówno u osób młodych uczących się i pracujących,  seniorów jak i u osób aktywnych sportowo.  Ekstrakt z żeń-szenia zawarty w BODYMAX pomaga w walce z infekcjami znacząco wpływając na system odpornościowy człowieka. Większa moc żeń-szenia wpływa także na znaczną poprawę koncentracji. Sprawna pamięć i zdolność koncentracji są nie tylko niezbędnymi warunkami efektywnej pracy; wpływają również na zdolność rozwiązywania codziennych problemów i szybkość reakcji na niespodziewane sytuacje. Badania dowodzą, że żeń-szeń poprawia pamięć, zdolność kojarzenia i koncentracji, poprawia dotlenienie mózgu przez co polepsza zdolność zapamiętywania, analizowania i kojarzenia faktów. Łatwiej i szybciej radzimy sobie z rozwiązywaniem bieżących problemów, poprawia się nasz refleks, czujność i szybkość reakcji. Szczególnie w okresie wytężonej nauki – jak przed maturą, preparat z żeń-szeniem powinien się znaleźć w naszym zasięgu.

Więcej ruchu

Wiosną powinniśmy więcej czasu spędzać na świeżym powietrzu. Codzienna aktywność na łonie natury znakomicie dotlenia i poprawia humor, dlatego należy spacerować codziennie co najmniej pół godziny. Jeśli po zimie od razu przesiedliśmy się z samochodu na rower, warto sięgnąć po preparat z żeń-szeniem, który zmniejszy dolegliwości związane z bólem mięśni. Nieprzywykłe do ruchu po zimie mięśnie, mogą zareagować dość gwałtownie na nagły wysiłek, który im zafundujemy. BODYMAX Sport to wyciąg z żeń-szenia i minerałów, które dodadzą energii i zmniejszają spowodowane wysiłkiem bóle mięśniowe.

Sen przede wszystkim…

Wysypiaj się. Nic nie poprawia nastoju bardziej niż zdrowy, spokojny sen. Jeśli dostarczysz organizmowi odpowiedniej ilości witamin i minerałów a także świeżego powietrza – nie będziesz narzekał na sen. Kładź się wcześnie spać i staraj się wysypiać – dorosły organizm potrzebuje 7-8 godzin snu a dziecka –10 godzin.

Stosując się do tych prostych zasad zapomnimy o wiosennym osłabieniu, apatii czy braku energii.